Amarantkoekjes

Geschiedenis en oorsprong

De amarant - in het Nahuatl huauhtli genoemd - was een van de heilige gewassen van de Azteekse beschaving, samen met maïs, bonen en chia. De Mexica's teelden hem op grote schaal en gebruikten hem zowel als dagelijks voedsel als voor religieuze rituelen, waarbij ze figuren van de god Huitzilopochtli maakten van amarant gebonden met magueyhoning, bekend als "tzoalli". Die praktijk werd verboden door de Spaanse veroveraars, die haar met heidense gebruiken associeerden, waardoor de teelt eeuwenlang bijna verdween. De moderne amarantkoekjes en -repen - in de volksmond "alegrías" genoemd - zijn rechtstreekse erfgenamen van die precolumbiaanse bereidingen. De moderne alegría ontstond in de twintigste eeuw in het dorp Santiago Tulyehualco, in het district Xochimilco van Mexico-Stad, waar de producenten deze zoete repen begonnen te verkopen bij het heiligdom van de Maagd van Guadalupe. De naam "alegría" (vreugde) werd gekozen om met positieve associaties het duistere verleden van het verbod tegen te gaan. Vanuit voedingsoogpunt is amarant een van de meest complete voedingsmiddelen die bestaan: hij bevat alle essentiële aminozuren, wat hem tot een compleet eiwit maakt, iets uitzonderlijks in de plantenwereld. Hij is ook rijk aan calcium, ijzer, magnesium en B-vitamines. Die unieke voedingssamenstelling werd erkend door de NASA, die amarant opnam in het dieet van astronauten. Vandaag beleven de amarantkoekjes een heropleving als ambachtelijk superfood, met versies met chiazaad, pompoenpitten, gedroogde veenbessen en cacao, waarin de precolumbiaanse traditie samengaat met het moderne voedingsbewustzijn.