Natuurlijke pulque

Geschiedenis en oorsprong

Pulque is de oudste drank van Meso-Amerika, met een geschiedenis die minstens tweeduizend jaar vóór de komst van de Spanjaarden begint. De Nahua-, Otomí- en Tolteekse volken vereerden de pulquemaguey als een heilige plant, en pulque had een centrale plaats in hun religieuze ceremonies, feesten en overgangsrituelen. De bekendste legende over de oorsprong vertelt dat de godin Mayahuel de aguamiel ontdekte toen ze een dronken muis bij een maguey zag, terwijl Patécatl degene was die het gistingsproces ontdekte. In de Azteekse kosmogonie bestonden de Centzon Totochtin, vierhonderd goddelijke konijnen die de verschillende graden van dronkenschap door pulque vertegenwoordigden. Het drinken van pulque was in de Mexica-samenleving streng geregeld: alleen priesters, ouderen en onderscheiden krijgers mochten het vrijelijk drinken, terwijl het jongeren en de bevolking in het algemeen verboden was, behalve bij specifieke feesten. De straf voor dronkenschap zonder toestemming kon zelfs de dood zijn. Met de Spaanse verovering verdwenen die beperkingen en werd pulque gedemocratiseerd, waarmee het de volksdrank bij uitstek werd gedurende de hele koloniale tijd en de negentiende eeuw. De grote pulquehaciënda's van Hidalgo, Tlaxcala en de deelstaat Mexico produceerden miljoenen liters die in vaten naar Mexico-Stad werden vervoerd. De pulquerías werden centrale ontmoetingsplaatsen van het stadsleven, met schilderachtige namen als 'La Gloria de María' of 'Los Recuerdos del Porvenir'. Het bereidingsproces begint wanneer de tlachiquero het hart van de rijpe maguey uitschraapt om de aguamiel te winnen, een zoete, heldere vloeistof die in tinacales in één tot drie dagen op natuurlijke wijze gist. Vandaag beleeft pulque een wedergeboorte onder jonge Mexicanen, die deze eeuwenoude drank herontdekken als symbool van culturele identiteit.