Tuinbonensoep

Geschiedenis en oorsprong

De tuinbonensoep is een gerecht met diepe wortels in de keuken van de Mexicaanse centrale hoogvlakte, vooral in de deelstaten Puebla, Tlaxcala en de deelstaat Mexico. De tuinbonen (Vicia faba) kwamen tijdens de verovering met de Spanjaarden naar Mexico en vonden in de hooglanden van het midden van het land ideale grond om te groeien. Ze pasten zich zo goed aan dat ze snel deel gingen uitmaken van het inheemse dieet en een aanvullend gewas naast maïs en bonen werden. In Puebla nemen tuinbonen een bijzondere plaats in de lokale gastronomie in. Ze worden op allerlei manieren gegeten: vers in salades, gedroogd in soepen en stoofgerechten, geroosterd als straathapje, en gemalen tot meel voor allerlei bereidingen. De soep van gedroogde tuinbonen is misschien wel de meest huiselijke en troostrijke bereiding van allemaal, een gerecht dat de keuken van grootmoeder oproept en de koude winterdagen op de hoogvlakte. De bereiding van deze soep is een oefening in eenvoud met een buitengewoon resultaat. De gedroogde tuinbonen worden gekookt tot ze heel zacht zijn en met de aromaten gepureerd, wat een fluweelzachte soep van lichtgroene kleur oplevert die zowel het lichaam als de geest verwarmt. Epazote is het aromatische sleutelingrediënt: dit in Mexico endemische kruid heeft windafdrijvende eigenschappen die helpen bij de vertering van peulvruchten en geeft bovendien een unieke, onmiskenbare smaak. Op de markten van Puebla is de tuinbonensoep bij uitstek een vastengerecht. Op de vrijdagen in de vastentijd, wanneer de katholieke traditie voorschrijft geen vlees te eten, serveren de eethuisjes en huishoudens van Puebla deze soep als voedzaam en bevredigend alternatief. Door het hoge eiwitgehalte en de romige textuur is het een complete maaltijd die verzadigt zonder dat er vlees aan te pas komt.