Kikkererwtensoep met chorizo

Geschiedenis en oorsprong

De kikkererwtensoep met chorizo is een van de mooiste voorbeelden van de Mexicaanse culinaire vermenging: een gerecht dat ontstond uit de versmelting van de Spaanse traditie van de kikkererwten-cocido met de ingrediënten en technieken die Mexico inbracht om er iets volstrekt nieuws van te maken. Kikkererwten kwamen met de Spanjaarden naar Mexico, die ze al sinds de Romeinse tijd aten. In Nieuw-Spanje pasten ze zich moeiteloos aan het klimaat en de bodem van de gematigde streken aan en werden ze een alledaags ingrediënt. Wat de Mexicaanse versie onderscheidt van elke Europese kikkererwtensoep, is de toevoeging van chilipeper en lokale chorizo. De Mexicaanse chorizo is fundamenteel anders dan de Spaanse: terwijl de Iberische gedroogd is en koud wordt gegeten of dient om te aromatiseren, is de Mexicaanse vers, sterk gekruid met chile ancho, knoflook en specerijen, en wordt hij direct meegebakken. Bij het bakken laat hij zijn rode, aromatische vet los dat alles wat hij raakt kleurt en parfumeert. De chile mulato — naaste verwant van de ancho, maar donkerder en met tonen van chocolade en zoethout — voegt een diepte toe die de soep van alledaags naar onvergetelijk tilt. Deze combinatie van romige kikkererwten, gekruide chorizo en chile mulato bouwt smaaklagen op die zich bij elke lepel ontvouwen. Deze soep is het soort gerecht dat in Mexicaanse eethuisjes op maandag verschijnt, wanneer de gekookte kikkererwten van de zondagse cocido worden benut. Het is eten van de familie, van de buurt, van de markt; stevig en genereus zoals elke goede lepelsoep hoort te zijn.