Agua de jamaica met gember

Geschiedenis en oorsprong

De agua de jamaica is samen met de agua de tamarindo en de horchata een van de drie meest iconische aguas frescas van Mexico. De jamaicabloem — in werkelijkheid de kelk van de plant Hibiscus sabdariffa, en strikt genomen dus geen bloem — is van Afrikaanse oorsprong en werd tijdens de koloniale periode naar het Amerikaanse continent gebracht, waarschijnlijk via de trans-Atlantische handel die West-Afrika met het Caribisch gebied en de kusten van Mexico verbond. In Mexico vond de jamaica vruchtbare grond in tropische deelstaten als Oaxaca, Guerrero en Jalisco, waar tegenwoordig de beste bloemen van het land worden geteeld. De intense rode kleur, de zure en licht wrange smaak en de geneeskrachtige eigenschappen die aan de jamaica worden toegeschreven — er wordt gezegd dat ze helpt de bloeddruk te reguleren, dat ze vochtafdrijvend werkt en dat ze rijk is aan vitamine C — maakten haar snel tot een drank met enorme populariteit in de hele republiek. Het toevoegen van gember aan dit water is een moderne variant die de laatste jaren enorm aan populariteit heeft gewonnen, vooral bij wie dranken met extra gezondheidsvoordelen zoekt. De gember brengt een zachte, pittige warmte die perfect contrasteert met de zuurheid van de hibiscus en levert zo een complexere en stimulerendere drank op. Deze combinatie — hibiscus en gember — is ook zeer populair in de Caribische keuken en in de medicinale thee van veel culturen, wat laat zien dat bepaalde smaakcombinaties grenzen en tijdperken overstijgen.