Torito uit Veracruz

Geschiedenis en oorsprong

De torito uit Veracruz is de drank die de feestelijke en mestiese ziel van de havenstad Veracruz het best weerspiegelt, die stad waar Afrika, Europa en Meso-Amerika elkaar drie eeuwen lang troffen om een in Mexico unieke cultuur te vormen. Het is een bedrieglijk eenvoudige drank - suikerrietjenever met melk en tropisch fruit - die een opmerkelijke historische en culturele diepte verbergt. De suikerrietjenever (in Veracruz bekend als chinguirito of refino) was in de koloniale periode de drank van de Afrikaanse slaven en van de volksklassen van de haven, meermaals verboden door de onderkoninklijke autoriteiten die de markt voor Spaanse wijn wilden beschermen. Toch bleef het clandestien distilleren van suikerriet deel uitmaken van het economische en sociale landschap van Veracruz, vooral in de gemeenten van de Huasteca en Los Tuxtlas, waar de koloniale suikermolens een traditie van ambachtelijke distillaten deden ontstaan. De pinda - hoofdingrediënt van de klassiekste torito - is inheems in Zuid-Amerika en kwam in precolumbiaanse tijden naar Mexico, waar het een fundamenteel gewas van de streek rond Veracruz werd. De combinatie van gemalen pinda met jenever en melk lijkt in de negentiende eeuw in de havenkroegen te zijn ontstaan als feestelijke drank van de sjouwers en zeelieden van de haven, die iets steviger nodig hadden dan bier om de lange dagen laden en lossen door te komen. Vandaag worden toritos in tientallen smaken gemaakt - pinda, sesam, zuurzak, mamey, kokos, guave, tamarinde, walnoot - en verkocht bij de kraampjes op de boulevard van Veracruz, op het centrale plein en op de markten van de deelstaat. De torito van pinda is de meest traditionele en de favoriet van de behoudendste inwoners van Veracruz, terwijl de versies met tropisch fruit vooral bij bezoekers populair zijn.