Sangrita

Geschiedenis en oorsprong

De sangrita is een van de meest misbegrepen begeleiders in de wereld van de Mexicaanse dranken: veel mensen denken dat het een ingrediënt van de tequila is, maar haar functie is precies het tegenovergestelde. De sangrita wordt als shotje gedronken, afgewisseld met de blanco tequila - een slok tequila, een slok sangrita, nooit gemengd - in een ritueel dat de mensen uit Jalisco 'bandera' noemen wanneer er een derde shotje limoensap bij komt, waarmee de kleuren van de Mexicaanse vlag worden nagebootst (groen, wit, rood). De oorsprong van de sangrita ligt in de jaren twintig in Chapala, het dorp aan het grootste meer van Mexico in Jalisco, waar een dame met de achternaam Guadalupe Sánchez de eerste versie bedacht door het sap van de rode granaatappel te combineren met chilipeper en zout, als begeleider van de mezcal die haar man dronk. Het oorspronkelijke recept bevatte geen tomaat maar granaatappel, zure sinaasappel en verse chiles de árbol, en was aanzienlijk pittiger dan de huidige versies. De versie met tomaat - vandaag de meest verspreide - werd populair in de jaren veertig en vijftig met de industrialisering van de tequila en de massale export naar de Noord-Amerikaanse markten. De distilleerderijen begonnen sangritarecepten voor te stellen op basis van tomatensap uit blik, zoete sinaasappel en tabasco om het tequilaritueel toegankelijker te maken voor niet-Mexicaanse gehemeltes. Het merk El Jimador maakte in de jaren zeventig de gebottelde sangrita populair die je vandaag in heel Mexico vindt. De puristen uit Jalisco maken een duidelijk onderscheid tussen de ambachtelijke sangrita - thuis bereid met verse ingrediënten - en de industriële sangrita uit de fles, en vinden dat alleen de eerste de traditie van Chapala en het ritueel van een goede blanco tequila werkelijk eert.