Cantarito

Geschiedenis en oorsprong

De cantarito is na de margarita de meest emblematische cocktail van Jalisco, al blijft hij, anders dan de margarita, buiten Mexico een goed bewaard geheim. Zijn naam komt van het kleine aardewerken kruikje ('cantarito' of 'jarrito') waarin hij traditioneel wordt geserveerd en dat geen decoratief hulpstuk is maar een wezenlijk onderdeel van de smaak: het ongeglazuurde aardewerk geeft een aardse, minerale toon die de citrusvruchten en de tequila op unieke wijze aanvult. Over de oorsprong van de cantarito twisten verschillende dorpen in Jalisco, maar de meest geaccepteerde versie plaatst hem in Amatitán, het tequiladorp bij uitstek in het Paisaje Agavero, dat door de UNESCO tot werelderfgoed is uitgeroepen. Op de patroonsfeesten en kermissen van de dorpen in Jalisco maakten straatverkopers cantaritos in ambachtelijke aardewerken kruikjes van de plaatselijke pottenbakkers. Het recept combineert blanco tequila met vers geperst sinaasappel-, pompelmoes- en limoensap, een scheutje pompelmoesfrisdrank (meestal Squirt of Fresca) en grof zout. Het resultaat is een verfrissende, citrusachtige en evenwichtige drank die je langzaam drinkt terwijl het aardewerk hem koel houdt. Vandaag is de cantarito een nationaal en zelfs internationaal fenomeen geworden dat opduikt in ambachtelijke cocktailbars over de hele wereld. Toch blijft de echte ervaring hem drinken uit een aardewerken kruikje dat je hebt gekocht bij een straatverkoper op een plein in Jalisco, met de tequila van het dorp en citrusvruchten die net uit de tuin van de buren komen.