Agua fresca van pitaya

Geschiedenis en oorsprong

De agua de pitaya is een van de mooiste en opvallendste dranken van de Mexicaanse gastronomie, zowel door haar intense, hypnotiserende roze-fuchsia kleur als door haar unieke smaak: zoet met een zachte, verfrissende zuurheid die haar perfect maakt om de tropische hitte te bestrijden. De pitaya — niet te verwarren met de pitahaya, een andere vrucht — is de vrucht van de pitayocactus (Stenocereus spp.), een zuilcactus die inheems is in de halfdroge en tropische streken van Mexico. In Mexico groeit de pitaya in het wild in de deelstaten Jalisco, Colima, Michoacán, Guerrero en Oaxaca en in delen van de Sierra Madre Occidental. De inheemse volken van deze streken kennen en eten deze vrucht sinds precolumbiaanse tijden. De Huicholen van de sierra van Jalisco en Nayarit beschouwen de pitaya als een heilig voedsel dat verbonden is met de regencyclus en de vruchtbaarheid van de aarde. Het pitayaseizoen is betrekkelijk kort — van mei tot juli — waardoor de agua de pitaya elk jaar een lang verwachte drank is. Op de markten van Guadalajara, Colima en de Pacifische kust worden pitaya's per emmer verkocht, en bij de kraampjes met agua fresca staan de kannen vol van dat felle roze dat geen kunstmatige kleurstof kan evenaren. Naast haar visuele schoonheid heeft de pitaya een opmerkelijk voedingsprofiel: ze is rijk aan betalaïnen — de pigmenten die haar die kenmerkende kleur geven — en dat zijn krachtige antioxidanten. Ze levert ook vitamine C, calcium en vezels en heeft gedocumenteerde ontstekingsremmende eigenschappen. Het is het perfecte bewijs dat wat het voedzaamst is, ook het mooiste kan zijn.