Fruit met chilipoeder

Geschiedenis en oorsprong

De traditie om in Mexico fruit met chilipeper en limoen te eten heeft diepe precolumbiaanse wortels. De volken van Meso-Amerika combineerden wilde en gekweekte vruchten al met gemalen gedroogde chilipepers, een gebruik dat is gedocumenteerd in de Florentijnse Codex van broeder Bernardino de Sahagún, die beschrijft hoe op de Azteekse markten fruit 'met chilipeper en zout' werd verkocht. De jicama, de mango en de komkommer zijn ingrediënten van Amerikaanse oorsprong die de oude Mexicanen al aten, al kwam de sinaasappel met de Spanjaarden in de zestiende eeuw en werd hij snel in het repertoire opgenomen. De fruitkarretjes, ook wel 'mobiele fruitwinkels' genoemd, ontstonden aan het begin van de twintigste eeuw als familiebedrijf in de Mexicaanse steden. Elke stad heeft haar favoriete variant: in Mexico-Stad overheerst mango met chamoy, in Jalisco de tamarinde, in Sonora de komkommer met zout en limoen. De uitvinding van de chamoy in de tweede helft van de twintigste eeuw (een pasta van chilipeper, gedroogd fruit en azijn) vermenigvuldigde de mogelijkheden van het genre. De chile piquín en de Tajín (een mengsel van chilipeper, limoen en zout in poedervorm) werden de universele kruiderijen van de rondtrekkende fruitverkoper. Vandaag geldt fruit met chilipeper als een van de gezondste hapjes van het Mexicaanse straatvoedsel: rijk aan vitaminen, vezelrijk en caloriearm als je het zonder chamoy bereidt.