Tostadas met marlijn

Geschiedenis en oorsprong

Tostadas de marlín zijn een van de meest representatieve hapjes en antojito's van Mazatlán, de belangrijkste kuststad van de deelstaat Sinaloa, en van de Mexicaanse Pacifische kust in het algemeen. De gestreepte marlijn (Kajikia audax) en de zwarte marlijn (Istiompax indica) zijn diepzeevissen die veel voorkomen in de Stille Oceaan voor de kusten van Sinaloa, Nayarit en Baja California Sur, en generaties Sinaloanen hebben ze ambachtelijk gevangen. De gerookte marlijn van Mazatlán heeft een geschiedenis die minstens teruggaat tot de negentiende eeuw, toen de vissers van de haven de overschot van hun vangst begonnen te roken om die te bewaren voor de maanden met minder visserij. Het koud of warm roken met hout van fruitbomen of mangrove geeft de marlijn een diepe, zoute en licht zoete smaak die hem onderscheidt van elke andere gerookte vis ter wereld. De tostadas met marlijn ontstonden als manier om de uit elkaar geplukte gerookte marlijn te benutten: hij werd op een knapperige maïstostada gelegd en bedekt met avocado in plakjes of guacamole, gehakte tomaat, rode ui, koriander en een scheutje limoen. Die snelle opbouw werd het favoriete antojito van de Sinaloaanse havens, op elk uur van de dag gegeten in vishuizen, bij tostadakraampjes en in strandrestaurants. Vandaag wordt de gerookte marlijn van Mazatlán naar de hele republiek en naar de markten van de Mexicaanse gemeenschap in de Verenigde Staten geëxporteerd. Tostadas met marlijn worden ook gemaakt met ceviche van verse marlijn, gemarineerd in limoen en chilipeper, een populaire versie in het seizoen van de sportvisserij.