Capirotada de leche (broodpudding met melk)

Geschiedenis en oorsprong

De capirotada is het meest representatieve dessert van de vastentijd in Mexico, vooral gemaakt in de Goede Week, wanneer het katholicisme vlees verbiedt en de Mexicaanse koks hun creativiteit tonen met eenvoudige ingrediënten. De traditionele capirotada, gemaakt met piloncillosiroop, heeft haar oorsprong in de Spaanse koloniale keuken: de "capirotadas" waren middeleeuwse gerechten van brood met bouillon en specerijen. In Mexico werd het een vastenzoet met symbolische ingrediënten: het brood staat voor het lichaam van Christus, de piloncillo voor zijn bloed, de kaneel voor het Kruis en de kruidnagels voor de nagels van de kruisiging. De variant "de leche" is een romigere en zachtere ontwikkeling van de klassieke versie. In plaats van pure piloncillosiroop gebruik je melk gezoet met piloncillo of suiker, wat een vochtiger, bijna puddingachtige structuur geeft die vooral bij kinderen in de smaak valt en in deelstaten in het noorden en westen van het land, zoals Jalisco, Aguascalientes en San Luis Potosí. In elke Mexicaanse familie is de capirotada een bron van discussie en trots: elke grootmoeder heeft haar definitieve versie. Sommigen voegen bakbanaan toe, anderen walnoten en amandelen, sommigen gebruiken zoute cotijakaas als contrast, anderen geven de voorkeur aan gesmolten manchego. De capirotada de leche verdraagt al die varianten met gemak. Capirotada maken is een daad van affectieve herinnering: de geur van geroosterd brood dat zich volzuigt met melk, kaneel en piloncillo is een van de meest herkenbare aroma's van de Mexicaanse Goede Week, in staat om bij elke Mexicaan, waar ook ter wereld, grootmoeders keuken, familietafels en de zoete plechtigheid van de vasten op te roepen.