Atole met walnoten

Geschiedenis en oorsprong

De atole de nuez is een van de meest elegante en gevierde varianten van de Mexicaanse atole, die eeuwenoude drank van maïsmasa opgelost in water of melk die de Mexicanen sinds precolumbiaanse tijden vergezelt. Terwijl de gewone atole alledaags is, wordt de atole de nuez bewaard voor bijzondere gelegenheden: de kerstfeesten, de posadas van december en het altaar voor de Doden in november, waar hij wordt geofferd aan de zielen die terugkeren. De noot die in deze drank wordt gebruikt is de nuez de Castilla, in Mexico ook simpelweg nuez genoemd, oftewel de walnoot, die vooral in Chihuahua en Coahuila wordt geteeld. Mexico is een van de belangrijkste walnootproducenten ter wereld, en de noordelijke cultuur heeft talloze culinaire toepassingen voor deze vrucht ontwikkeld, waarvan de atole de nuez een van de meest gewaardeerde is. Het roosteren van de walnoten voordat je ze door de atole doet is essentieel: de hitte activeert en ontwikkelt de essentiële oliën van de noot en maakt die geroosterde, bijna gekaramelliseerde aroma's vrij die een eenvoudige drank in iets buitengewoons veranderen. De piloncillo, met zijn melassesmaak, en de Mexicaanse kaneel, zachter en aromatischer dan de Ceylonkaneel, maken dit trio van smaken compleet dat de atole de nuez definieert. Op de Mexicaanse kerstmarkten trekken de atolekraampjes lange rijen met het onweerstaanbare aroma van geroosterde walnoot en kaneel. Geen posada is compleet zonder een goede atole de nuez om de handen en de geest te verwarmen in de koude decembernachten.