Atole met kokos

Geschiedenis en oorsprong

Atole is een van de oudste en diepst verankerde dranken van de Mexicaanse cultuur. De naam komt van het Nahuatl "atolli", wat zoiets als "waterig" betekent, en verwijst naar de dikke textuur die ontstaat als je maïsmasa in warm water of warme melk oplost. De Mexica dronken hem al voor de komst van de Spanjaarden en beschouwden hem als heilig voedsel dat bij rituelen en religieuze ceremonies werd geofferd. Het was het voedsel van baby's, van zieken en van iedereen die op krachten moest komen. De atole de coco is een tropische variant die aan de Mexicaanse kusten ontstond, vooral in de streken waar de kokospalm de dominante boom is: Guerrero, Oaxaca, Veracruz, Tabasco, Yucatán en Quintana Roo. De kustvolken, met permanente toegang tot verse kokos, begonnen een deel van het water of de koemelk te vervangen door kokoswater of kokosmelk, wat een zoetere, aromatischere atole opleverde met die onmiskenbaar tropische toets. De combinatie van maïs — ingrediënt van de centrale hoogvlakte — en kokos — vrucht van de tropische kusten — is op zichzelf al een symbool van de rijke Mexicaanse biodiversiteit. De piloncillo voegt diepte en karamel aan de smaak toe, terwijl de kaneel het Spaanse erfgoed inbrengt in deze drank die in de kern precolumbiaans is. Vandaag wordt atole de coco geschonken op markten, in eethuisjes en thuis aan de hele Mexicaanse kust, vooral op koude dagen (die in de tropen tamelijk zeldzaam kunnen zijn), tijdens de feesten van de Dag van de Doden en bij de posadas rond Kerstmis. De bereiding is eenvoudig, maar vraagt voortdurende aandacht om te voorkomen dat de masa naar de bodem zakt en gaat klonteren.