Kokossnoep met kaneel

Geschiedenis en oorsprong

Dulce de coco is een van de meest verbreide lekkernijen langs de hele Mexicaanse kust, van de stranden van Guerrero en Colima aan de Stille Oceaan tot de kusten van Veracruz en Quintana Roo aan de Golf en de Caraïben. Waar kokospalmen staan, zijn er ambachtelijke snoepmakers die het vruchtvlees van de kokos omtoveren tot lekkernijen in allerlei kleuren en smaken. De Mexicaanse kustkeuken omarmde de kokos enthousiast nadat hij in de koloniale tijd vanuit de Aziatische Stille Oceaan werd geïntroduceerd. De Afro-Mexicaanse gemeenschappen van de Costa Chica in Guerrero en Oaxaca, en die van Veracruz, waren bijzonder creatief in het opnemen van kokos in hun traditionele zoetigheden. Dulce de coco met piloncillo verenigt Amerikaanse ingrediënten (de piloncillo van Mexicaans suikerriet) met de kokos van Aziatisch-Afrikaanse oorsprong. De sleutel tot dit snoep zit in het garen. De geraspte kokos moet met de piloncillo en de melk garen tot het mengsel zo dik is dat je het kunt vormen. Gaart het te kort, dan blijven de lekkernijen zacht; gaart het te lang, dan kristalliseren ze. Het precieze "kokoskaramelpunt" vraagt ervaring en herken je doordat het mengsel netjes van de pan loslaat. Je vormt er ronde bolletjes of repen van, of de traditionele kokossnoepjes die op de stranden worden verkocht. Kaneel en vanille zijn de klassieke aroma's, al gaat er in Guerrero soms chile piquín bij om het zoet-pittige contrast te maken dat in de kustpatisserie zo gewaardeerd wordt.