Dulce de garbanzo (zoete kikkererwten)

Geschiedenis en oorsprong

Dulce de garbanzo is een van de oudste confituren van Mexico, rechtstreeks geërfd van de Arabisch-Spaanse snoeptraditie die de veroveraars naar Nieuw-Spanje brachten. De kikkererwt kwam met de Spanjaarden naar Amerika; zij kenden al de Arabische traditie om peulvruchten in honing en suiker te konfijten. In Andalusië waren geroosterde kikkererwten met suiker en kaneel een populaire lekkernij op kermissen en markten. In Mexico speelden de Nieuw-Spaanse kloosters een cruciale rol in de ontwikkeling van de suikerbakkerij. De nonnen pasten de Spaanse recepten aan met lokale ingrediënten: piloncillo van Mexicaans suikerriet, Ceylonkaneel die via de handelsroutes over de Stille Oceaan aankwam, en sinaasappelschil uit de kloostertuinen. Het resultaat was een complexere en aromatischere lekkernij dan het Spaanse origineel. Dulce de garbanzo werd vooral populair in de deelstaten in het midden van het land: Puebla, de deelstaat Mexico, Hidalgo, Guanajuato en Michoacán. In elke streek ontstonden varianten: sommige voegen rozijnen of amandelen toe, andere vanille, weer andere geven de voorkeur aan donkere piloncillo vanwege de intensere melassesmaak. In Guanajuato wordt ook een droge dulce de garbanzo gemaakt, boven het vuur geroosterd met suiker tot die karamelliseert. Vandaag hoort dulce de garbanzo bij het klassieke repertoire van de ambachtelijke Mexicaanse suikerbakkerij en is hij te vinden op tianguis, kruideniersmarkten en patroonsfeesten. Hij staat voor de perfecte versmelting van de Arabische traditie, de Spaanse koloniale keuken en de ingrediënten van de Nieuwe Wereld.