Amarant-atole

Geschiedenis en oorsprong

Amarant, in het Nahuatl bekend als "huauhtli", was een van de vier heilige gewassen van de Azteken, naast maïs, bonen en chia. Het werd gegeten bij religieuze ceremonies en was zo waardevol dat het als schatting werd betaald. Hernán Cortés verbood de teelt ervan tijdens de Spaanse verovering om de Azteekse religieuze praktijken te verzwakken, waardoor amarant in Mexico bijna uitstierf. Toch overleefde amarant in afgelegen inheemse gemeenschappen in Oaxaca, Puebla en de deelstaat Mexico, waar het als dagelijks en ceremonieel voedsel bewaard bleef. Vandaag is amarant weer opgekomen als wereldwijd erkend superfood: het bevat alle essentiële aminozuren, meer calcium dan melk en meer ijzer dan spinazie. De atole de amaranto combineert de precolumbiaanse traditie van de atoles van masa met geroosterde en gemalen amarant. Het roosteren van de amarant ontwikkelt complexe noot- en karameltonen die deze drank haar eigen karakter geven. Met piloncillo en kaneel wordt het een hartverwarmende ontbijtdrank, perfect voor de koude maanden. In de deelstaat Mexico en in Puebla wordt atole de amaranto op de ochtendmarkten verkocht, samen met tamales. Hij wordt ook gemaakt voor de Dag van de Doden, als offergave, en eert zo het precolumbiaanse erfgoed van de heilige amarant. Deze drank is een toegankelijke manier om een bijna verloren gegaan eeuwenoud ingrediënt terug te halen.