Tejocote-atole

Geschiedenis en oorsprong

De tejocote (Crataegus mexicana) is een Mexicaanse wilde vrucht met meer dan 3.000 jaar geschiedenis in Meso-Amerika. De Azteken gebruikten hem zowel als voedsel als in de traditionele geneeskunde, vanwege zijn samentrekkende eigenschappen en zijn hoge gehalte aan vitamine C en natuurlijke pectine. Zijn Nahuatl-naam, "texócotl", betekent "zure steen", naar de kenmerkende zoetzure smaak. Atole de tejocote is een door en door seizoensgebonden drank in de Mexicaanse cultuur. Hij verschijnt op de offertafels van de Dag van de Doden, naast andere lievelingsgerechten van de overledenen, en keert daarna terug tijdens de kerstposadas als onderdeel van de warme vruchtenponche. Die rituele cyclus geeft de drank een bijna heilig karakter. De bereiding vraagt meer werk dan die van andere atoles, want je moet de tejocote eerst koken om hem zacht te maken, hem daarna pellen en malen. De natuurlijke pectine van de tejocote geeft de atole een zijdezachte, licht gelatineuze structuur die hem van andere atoles onderscheidt. Piloncillo en kaneel vullen de natuurlijke zuurheid van de vrucht aan en scheppen een volmaakt Mexicaans smaakevenwicht. Op de seizoensmarkten van oktober tot januari zijn de tejocotekraampjes overal te vinden. Deze vrucht speelt ook de hoofdrol in de kerstcolación en in typisch snoepgoed. Atole de tejocote is een manier om de culinaire traditie te eren en tegelijk gebruik te maken van een voedzame, unieke vrucht die alleen in Mexico groeit.