Dulce de biznaga (gekonfijte biznagacactus)

Geschiedenis en oorsprong

Dulce de biznaga is een van de oudste en meest bijzondere lekkernijen van Mexico. Hij wordt gemaakt van het vruchtvlees van de biznagacactus (Echinocactus platyacanthus), in het Nahuatl bekend als "huitznahuac" of vatbiznaga, een soort die endemisch is op de centrale hoogvlakte van Mexico. De precolumbiaanse volken gebruikten deze plant al, zowel als noodvoedsel als voor rituelen. In de koloniale tijd ontwikkelden de kloosters in het midden van Mexico - vooral in Puebla, Hidalgo en de deelstaat Mexico - de traditie om zoetigheden te maken van lokale ingrediënten, waaronder de biznaga. De nonnen leerden het vruchtvlees van de cactus te garen met piloncillo, kaneel en anijs tot een confijt met doorschijnende structuur en een zoet-gekruide smaak. Deze lekkernijen werden op markten en pleinen verkocht als cadeau en als voedsel. Vandaag is dulce de biznaga een bedreigde traditie. De biznaga is in Mexico geclassificeerd als een met uitsterven bedreigde soort, en het ongebreidelde plukken ervan voor deze lekkernij heeft aan de achteruitgang bijgedragen. Overheden en gemeenschappen zoeken naar een evenwicht tussen het culturele behoud van het zoet en het behoud van de cactus, door gecontroleerde teelt van biznagas voor ambachtelijk gebruik te stimuleren.