Manjar blanco

Geschiedenis en oorsprong

De manjar blanco is een van de meest voorname nagerechten van de Ibero-Amerikaanse gastronomie, met een geschiedenis die begint in de middeleeuwse Arabische keuken (de Perzisch-Arabische 'muhallabiyya', een met zetmeel gebonden melkgerecht) en die tijdens de middeleeuwen met de Moren op het Iberisch Schiereiland belandde. De middeleeuwse Spaanse en Portugese koks namen het gerecht over en vormden het om; het stond bekend als 'manjar blanco' (blancmange) en verspreidde zich in de veertiende en vijftiende eeuw als koninklijk banketgerecht over heel Europa. Met de Spaanse kolonisatie van Amerika in de zestiende eeuw kwam de manjar blanco naar Nieuw-Spanje, waar hij werd aangepast door de nonnen van de koloniale kloosters, die de oorspronkelijke amandelmelk vervingen door de overvloedige koemelk van de Nieuw-Spaanse haciënda's en er oranjebloesemwater en Mexicaanse vanille aan toevoegden. Het resultaat was de Nieuw-Spaanse manjar blanco: zoeter en geparfumeerder dan zijn Europese voorouder, geserveerd in schaaltjes van talavera of in decoratieve vormen, bestrooid met kaneel en amandelschaafsel. In het Mexico van vandaag overleeft de manjar blanco vooral in de ambachtelijke snoepwinkels van Puebla, Oaxaca en Mexico-Stad, waar hij wordt verkocht als een troostrijk nagerecht dat de koloniale keuken oproept. Hij is een naaste verwant van de rijstpudding, de custardvla en de amandelpudding.