Groene chileatole met kip

Geschiedenis en oorsprong

De chileatole is een van de oudste gerechten van de keuken van Centraal-Mexico, met precolumbiaanse wortels die teruggaan op de Nahua-cultuur van de Mexicaanse hoogvlakte. De naam komt uit het Nahuatl: "chilli" (chilipeper) en "atolli" (atole), wat in wezen een pittige atole betekent. Dat zegt alles over zijn dubbele aard: het is tegelijk een dikke drank en een stevig gerecht. Vóór de komst van de Spanjaarden werd chileatole gemaakt met maïsmasa opgelost in water, gemalen chilipepers en aromatische kruiden als epazote. Met de tijd werd hij verrijkt met kip, losse maïskorrels en andere ingrediënten die er een compleet en voedzaam gerecht van maakten. In de deelstaten Puebla, Hidalgo, Veracruz en de deelstaat Mexico is de chileatole nog altijd een feest- en familiegerecht. Hij wordt vooral gemaakt voor de kerstposadas, uitstapjes naar buiten en weekendbijeenkomsten. Elke streek heeft haar eigen versie: in Puebla overheerst de groene versie met chile poblano en epazote; in Veracruz gaat er hierba santa bij; in Hidalgo nemen ze chile chipotle op voor rokerigere versies. De techniek om de maïsmasa in de bouillon op te lossen is essentieel om de kenmerkende dikte van de chileatole te krijgen. Het resultaat is een gerecht dat diep voedt, met alle energie van de maïs en de warmte van de groene chilipepers.