Doperwtensoep

Geschiedenis en oorsprong

Sopa de chícharo is een eenvoudig gerecht dat toch diep geworteld is in de alledaagse keuken van het midden van Mexico, en dan vooral in de Vallei van Mexico, Hidalgo, Puebla en Tlaxcala. De chícharo (Pisum sativum), in Spanje guisante genoemd, kwam in de koloniale tijd met de Spanjaarden naar Mexico, maar paste zo natuurlijk in de mestiese keuken dat hij vandaag een ingrediënt van altijd lijkt. De combinatie van doperwten met epazote is een van de meest kenmerkende van de keuken van de centrale hoogvlakte. Epazote (Dysphania ambrosioides) is een precolumbiaans aromatisch kruid met een intense, licht anijsachtige en aardse smaak die de natuurlijke zoetheid van de doperwten in balans brengt. Die combinatie werkt bovendien windafdrijvend, oftewel ze helpt bij de vertering van peulvruchten, iets wat in de traditionele Mexicaanse keuken zeer wordt gewaardeerd. In Mexicaanse middenklassegezinnen van de twintigste eeuw hoorde de doperwtensoep bij de wekelijkse cyclus van pasta-, rijst- en groentesoepen. Moeders en grootmoeders maakten haar voor de doordeweekse maaltijden, want diepgevroren doperwten waren altijd voorhanden. De eenvoudigste versie is een heldere bouillon met stukjes doperwt, terwijl de "luxe" versie wordt gepureerd en gezeefd tot een zachte crème met een helder groene kleur. Vandaag beleeft de doperwtensoep een wedergeboorte in restaurants met hedendaagse Mexicaanse keuken, waar ze wordt geserveerd met epazote-olie, croutons van tortilla of verkruimelde queso fresco.