Soep van gedroogde tuinbonen

Geschiedenis en oorsprong

De soep van tuinbonen is een van de oudste en voedzaamste bereidingen van de Mexicaanse keuken. De tuinbonen (Vicia faba) kwamen met de Spanjaarden naar Mexico, die ze meebrachten als reisproviand en om te zaaien. De manier waarop de Mexicanen ze overnamen was echter volledig eigen: ze lieten ze drogen, pelden de buitenste schil en maakten er een dikke soep van, gekruid met lokale kruiden en chilipepers. Deze soep kreeg bijzondere betekenis in de vastentijd, de periode van veertig dagen vóór de Goede Week waarin de katholieke traditie het eten van vlees verbiedt. Omdat de tuinboon een peulvrucht is die rijk is aan eiwitten, werd ze het eiwitrijke voedsel bij uitstek voor de dagen van vasten en onthouding. Op markten en in eethuisjes in het midden van Mexico staat de soep van tuinbonen elke vrijdag als verplicht gerecht op de kaart. Wat de Mexicaanse tuinbonensoep onderscheidt van vergelijkbare bereidingen elders in de wereld is het gebruik van epazote, een aromatisch kruid dat van oorsprong uit Mexico komt, met een intense en licht medicinale smaak die perfect aansluit bij de boterachtige textuur van de tuinbonen. De chile serrano voegt de kenmerkende pit toe, terwijl de goudbruin gebakken ui en de knoflook diepte geven. De soep wordt geserveerd als hoofdgerecht of als eerste gang vóór meer uitgewerkte stoofpotten. In veel regio's van het centrale hoogland, in Puebla en in Oaxaca hoort ze tot het basisrepertoire van de dagelijkse keuken.