Sopa seca de fideo

Geschiedenis en oorsprong

De sopa seca de fideo is een van de meest representatieve gerechten van de Mexicaanse thuiskeuken. Ondanks de naam is het geen soep in de letterlijke zin: ze heet "seca" (droog) omdat de fideo tijdens het garen alle bouillon opneemt, anders dan bij vloeibare soepen of bouillons. Deze bereidingstechniek heeft Spaanse en Arabische invloeden die tijdens de koloniale tijd naar Mexico kwamen. De fideo-pasta werd geïntroduceerd door de Spanjaarden, die haar op hun beurt overnamen van de Arabieren die pastatechnieken naar het Iberisch Schiereiland brachten. In Mexico paste de pasta zich aan de lokale smaak aan: ze wordt eerst in reuzel of olie geroosterd tot ze goed goudbruin is - een techniek die in de Italiaanse keuken geen gelijke kent - en daarna rechtstreeks in tomatensaus gegaard. Die methode om de pasta vóór het garen te roosteren geeft haar een diepe, geroosterde smaak die volstrekt anders is. In Mexico maakt de sopa seca deel uit van het dagmenu als "sopa" - de tweede gang vóór het hoofdgerecht - in miljoenen huizen en eethuisjes. Er bestaan versies met crema en kaas die gegratineerd worden (de rijkste versie), simpele versies met alleen tomaat, en versies met chorizo of chipotle. De populariteit ervan overstijgt sociale klassen en regio's: van het noorden tot het zuiden zit de sopa seca de fideo in het culinaire DNA van Mexico, en het is vaak het eerste gerecht dat kinderen leren koken.