Nicuatole

Geschiedenis en oorsprong

Nicuatole is een van de oudste nagerechten van Mexico, met wortels die rechtstreeks teruggaan tot de precolumbiaanse Zapoteekse tijd. De naam komt van het Nahuatl 'necuatl', dat 'necutli' (honing) en 'atolli' (atole) combineert, letterlijk 'atole van honing'. Dit nagerecht is in wezen een dikke atole die men laat opstijven tot een stevige gelei, en de bereiding is in de loop van de eeuwen vrijwel onveranderd gebleven. In Oaxaca is nicuatole veel meer dan een nagerecht: het is een ritueel element dat verschijnt bij offergaven op de Dag van de Doden, bij bruiloften, mayordomías en patroonsfeesten. Oaxacaanse kooksters maken nicuatole door genixtamaliseerde maïs te malen tot een fijne masa die ze in water oplossen, zeven en op laag vuur koken met suiker en kaneel tot ze flink indikt. Het mengsel wordt in aardewerken vormen gegoten en afgekoeld tot het opstijft in een textuur die op gelatine lijkt maar met de unieke consistentie die het maïszetmeel eraan geeft.