Tamales met anijs

Geschiedenis en oorsprong

De tamales met anijs maken deel uit van het rijke universum van de Mexicaanse zoete tamales, een categorie die veel mensen buiten het land niet kennen. Terwijl de hartige tamales met mole, rajas of varkensvlees het collectieve beeld domineren, hebben de zoete tamales een even diepe traditie die teruggaat tot de precolumbiaanse tijd, toen er al tamales met honing en cacao voor de feesten werden gemaakt. Het anijszaad kwam tijdens de koloniale tijd met de Spanjaarden naar Mexico; zij gebruikten het volop in hun zoete broden en biscuits. De koks van Nieuw-Spanje verwerkten de anijs al snel in de tamalmasa, wat een combinatie opleverde die uitmondde in een aromatische lekkernij, perfect voor de feestdagen. De combinatie van maïsmasa met anijs en suiker doet velen denken aan de buñuelo en het pan de muerto. Vandaag zijn tamales met anijs vooral populair rond de Dag van de Doden, wanneer ze als offergave op de altaren worden gelegd, en tijdens de kerstposadas. Ze komen in sommige streken van het midden en noorden van Mexico ook voor bij bruiloften en doopfeesten. Ze worden gemaakt in Hidalgo, San Luis Potosí, Querétaro en Guanajuato, met kleine lokale variaties. De bereiding volgt dezelfde techniek als bij gewone tamales, maar de masa wordt vanaf het begin met suiker bewerkt en de anijs gaat zowel door de masa als aan de buitenkant als decoratie, wat ze hun kenmerkende gespikkelde uiterlijk en hun onmiskenbare aroma geeft.