Dulce de pepita

Geschiedenis en oorsprong

De dulce de pepita is een van de oudste lekkernijen van Mexico, met wortels in de precolumbiaanse Meso-Amerikaanse cultuur. De pompoenpitten (pepitas) waren heilig voedsel voor de Azteken en andere volken van het Centrale Hoogland en de streek van Oaxaca; ze werden geroosterd gegeten als hapje en gemalen gebruikt in rituele salsa's zoals de pipián. De techniek om de pepitas met bijenhoning of agavehoning samen te binden tot een soort brittle dateert waarschijnlijk van voor de Spaanse verovering; de Azteekse codices tonen afbeeldingen van zadenlekkernijen op markten en bij ceremonies. Met de komst van de Spanjaarden werd de piloncillo (ruwe rietsuiker) geïntroduceerd, die de inheemse honingsoorten in veel bereidingen gedeeltelijk verving. Het resultaat was de dulce de pepita zoals we hem vandaag kennen: knapperig, gekarameliseerd en enorm bevredigend. In Puebla wordt de dulce de pepita sinds de koloniale tijd gemaakt in het Callejón de los Sapos en in de snoepwinkels van het historische centrum. In Oaxaca wordt hij tijdens de periode van Allerheiligen bereid als offergave. Er bestaat ook een variant met ajonjolí (sesamzaad), bekend als 'palanqueta de ajonjolí', en versies met pinda. De dulce de pepita is een van de lekkernijen die Mexicaanse reizigers altijd meenemen als ze terugkeren van een bezoek aan Oaxaca en Puebla.