Gegrilde elotes

Geschiedenis en oorsprong

Gegrilde elotes zijn waarschijnlijk het oudste en meest verbreide straatgerecht van Mexico, met wortels die rechtstreeks teruggaan tot de Meso-Amerikaanse beschaving. Maïs werd meer dan 9.000 jaar geleden gedomesticeerd in wat nu Mexico is, en de kolven boven het vuur roosteren was vast en zeker een van de eerste manieren om hem te eten. De eloteros, zoals de straatverkopers van elotes heten, zijn een vaste verschijning op elke hoek, in elk park, op elke markt en voor de deur van elke school in Mexico. Hun karretje is onmiskenbaar: een grote metalen bus waarin de elotes warm worden gehouden in water met epazote, naast een rooster waarop ze boven houtskool worden gegrild. De gegrilde versie is de populairste: de maïskorrels karamelliseren door de directe hitte, wat goudbruine plekken oplevert die een onweerstaanbare rokerige smaak geven. Het bereidingsritueel hoort bij de ervaring: de elotero prikt een houten stokje in de onderkant van de kolf, bestrijkt hem royaal met mayonaise, bestrooit hem met geraspte cotijakaas en chilipoeder (Tajín of chile piquín) en eindigt met een scheut limoen. Elke hap is een explosie van smaken: zoet van de maïs, zuur van de limoen, zout van de kaas, romig van de mayonaise en pittig van de chilipeper. Gegrilde elotes zijn democratisch: rijk en arm eten ze, kind en grootvader, en op straat smaken ze altijd beter dan thuis.