Tostadas met picadillo

Geschiedenis en oorsprong

Tostadas met picadillo vormen de perfecte vereniging van twee Mexicaanse culinaire tradities: de precolumbiaanse tostada en de koloniale picadillo. Picadillo, waarvan de naam komt van het werkwoord 'picar' – in kleine stukjes snijden –, heeft wortels in de middeleeuwse Spaanse keuken, waar men stoofgerechten van gehakt vlees met specerijen en gedroogd fruit maakte. Toen die techniek tijdens de Spaanse verovering in Mexico aankwam, versmolt ze met lokale ingrediënten als tomaat, chilipepers en aardappel, wat een volstrekt nieuw en onmiskenbaar Mexicaans stoofgerecht opleverde. De kooksters van Nieuw-Spanje ontdekten dat picadillo op knapperige maïstostadas een onweerstaanbaar textuurcontrast gaf. In de achttiende en negentiende eeuw zette die combinatie zich vast als volksvoedsel op de markten en in de eethuisjes van Mexico-Stad, Puebla en Guadalajara. De traditionele picadillo bestaat uit rundergehakt gestoofd met tomaat, ui, knoflook, in blokjes gesneden aardappel en chiles chipotles die er een rokerig tintje aan geven. Elke Mexicaanse familie heeft haar eigen versie: sommige voegen wortel, doperwten of rozijnen toe, terwijl andere hem liever droog of juist sappig hebben. De tostada met picadillo wordt altijd bekroond met crema (Mexicaanse zure room), verkruimelde queso fresco, sla en salsa. In veel eethuisjes en goedkope keukens in Mexico zijn tostadas met picadillo het pronkstuk van de middag, geserveerd met veel crema en een royale portie guacamole die perfect aansluit bij het samenspel van smaken.