Caldo de garbanzo (Mexicaanse kikkererwtensoep)

Geschiedenis en oorsprong

Caldo de garbanzo is een perfect voorbeeld van hoe de Mexicaanse keuken ingrediënten uit de Oude Wereld wist over te nemen en om te vormen. De kikkererwt (Cicer arietinum) kwam tijdens de Spaanse verovering naar Mexico, afkomstig uit het Middellandse Zeegebied en het Midden-Oosten. In Spanje was hij al een fundamenteel ingrediënt van de cocido madrileño en andere stoofpotten. In Mexico vond de kikkererwt vruchtbare grond, zowel letterlijk als culinair. De Mexicaanse koks namen de kikkererwt snel op in hun repertoire en combineerden hem met ingrediënten van eigen bodem: tomaat, epazote, chilipeper, koriander. Het resultaat is een soep die noch helemaal tot de Spaanse, noch helemaal tot de inheemse traditie behoort, maar tot de mestiese keuken die een groot deel van de Mexicaanse kookkunst in het midden van het land bepaalt. Caldo de garbanzo werd vooral populair in deelstaten als Mexico-Stad, Puebla, Hidalgo en Querétaro. Deze soep heeft een bijzondere plek in de alledaagse Mexicaanse keuken. Ze komt door de week vaak op tafel, zeker als het koud is of als je iets eenvoudigs maar stevigs zoekt. Op de markten van Mexico-Stad bieden de eetkraampjes met dagmenu altijd wel een variant van deze soep aan als eerste keuze van de dag. Door haar veelzijdigheid kun je er chorizo, seizoensgroenten of varkensribbetjes aan toevoegen om haar te verrijken zonder dat ze haar essentie verliest.